کاکتوس

وینگارتیا

کاکتوس وینگارتیا WEINGARTIA

 

وینگارتیا از نام (Wilhelm Weingart)، نخستین کسی است که این کاکتوس را شناسایی نمود گرفته شده است، رویشگاه اصلی این کاکتوس کشور بولیوی است و در آرژانتین نیز گسترش فراوانی دارد. وینگارتیا، کم و بیش ساختاری گرد و نیمه کروی دارد که با افزایش سن طویل می شود بلندی این کاکتوس، از ۷ تا ۱۵ سانتیمتر و قطر از ۵ تا ۷ سانتیمتر دگرگونی دارد، رنگ بدنه خاکستری مایل به سبز پررنگ میباشد. در سطح تنۀ اصلی آرئولهای درشت به درازی 25/1  سانتیمتر با خارهای نازک و بلند که  معمولاً با پرزهای سفید پوشیده شده، جای گرفته اند. آرئوها دارای 16  خار شعاعی به درازی 5/0  تا ۳ سانتیمتر و ۳ تا ۱۵ خار مرکزی به درازای ۱ تا ۵ سانتیمتر می باشند. خارهای شعاعی معمولا منحنی شکل و خارهای مرکزی مستقیم و نیمه منحنی اند. خارها در رنگهای سفید، زرد و قهوه ای و گاهی در بخش بالایی تیره تر دیده می شوند. گلهای زنگی شکل، معمولاً در حلقۀ بالایی بدنه اصلی از میانه تا پایان تابستان پدید می آیند. رنگ گلها زرد، زرد طلایی و نارنجی است و گاهی چند گل زیبا از یک آرئول شکوفا می شوند. میوۀ وینگار تیا، تخم مرغی شکل با درازای ۱ سانتیمتر و به رنگ زرد مایل به سبز که هنگام رسیدن سرخ مایل به سبز می گردد. ازدیاد این کاکتوس اغلب با کشت بذور آن انجام می گیرد، البته بسیاری از دوستداران و پرورش دهندگان ترجیح می دهند که با پیوند آن در روی پایه های قوی، گونه های بهتر و زیباتری داشته باشند. وینگارتیاها آفتاب دوست بوده ولی در تابستان جایگاه سایه روشن را می پسندند و نیاز به خاکهای غنی قابل نفوذ و سبک دارند، رطوبت متوسط را میپ سندند در طول ماههای گرم به آبیاری مناسبی نیازمندند و بهتر است در زمستان که فصل استراحت آنهاست در جایگاهی خشک و خنک نگهداری شوند، چند گونۀ نامی و

شناخته شده از ویگارتیا عبارتند از

w.erinacea ,  w.hediniana , W.Ilanata , W.longigibba , W.multispina , Wincocumingii ,

W,sucrensis , W.torotorensis.